Door Jeroen Bos

Ik vind deze toenemende aandacht een belangrijke vooruitgang. We accepteren steeds minder dat vrouwen of kinderen te maken krijgen met fysiek of psychisch geweld. Het is nog niet lang geleden dat Minister van Justitie Piet Hein Donner een maatschappelijk debat moest voeren over de ‘pedagogische tik’. Het verbod daarop kwam in 2006 in het Burgerlijk Wetboek terecht, zodat ouders zich niet meer konden beroepen op het ‘ouderlijk tuchtrecht’ als ze hun kind sloegen. En sinds 2006 noemen we dat slaan ook gewoon wat het echt is, namelijk kindermishandeling.

In 2018 werd Hümeyra in Rotterdam een schokkend slachtoffer van ex-partnergeweld. In dezelfde tijd kwam de Me Too-beweging op. Het zorgde voor een vliegwiel in de aandacht voor huiselijk geweld, zowel als het gaat om de aanpak door overheid en hulpverleners, als om de maatschappelijke normen.

Er zijn veel slachtoffers voor nodig geweest om deze maatschappelijke beweging op gang te krijgen, maar die is onomkeerbaar en onstuitbaar. De overheid volgt, met beleidsprogramma’s zoals Veiligheid Voorop, Geweld Hoort Nergens Thuis en het Toekomstscenario Kind- en Gezinsbescherming.

Er komt een volgende belangrijke stap aan, die nu nog niet vaak benoemd wordt: de hulp aan de plegers. Sadisten of psychopaten daargelaten, zijn plegers van huiselijk geweld vaak gewone mensen, zonder persoonlijkheidsstoornis. Het geweld komt voor uit onmacht of stress en kent een jarenlange aanloop. Daar is iets aan te doen. En we zullen wel meer aandacht voor de plegeraanpak moeten hebben, als we huiselijk geweld verder willen terugdringen. Het zal maatschappelijke misschien niet altijd makkelijk zijn om veroordeelde en daders publiek gefinancierde hulpprogramma’s te gaan bieden, maar het is een belangrijke aanvulling op de huidige aanpak.

Het gaat langzaam en we zijn er nog lang niet als het gaat om het uitbannen van geweld tegen vrouwen, maar elke stap telt.