De terminologie heeft een draai gemaakt, van het eerder veelgebruikte ‘familiedrama’ naar ‘femicide’.

Monckton Smith laat de patronen zien die schuilgaan achter het drama wanneer mannen (het zijn bijna altijd mannen) hun partner ombrengen en soms hun kinderen vervolgens ook (en in dat geval ook vaak de hand aan zichzelf slaan).

Bij femicide is bijna altijd sprake van duidelijke rode vlaggen, van een tijdlijn die een herkenbaar psychologisch patroon volgt, met duidelijk pathologische kenmerken. Een nieuwe campagne van de rijksoverheid “Waar ben je?” geeft dat op een beklemmende en alarmerende manier weer.

Deze bewustwording en verijking aan kennis is een belangrijke stap in de aanpak en het voorkomen van geweld tegen vrouwen.

Het is natuurlijk goed om te blijven discussiëren over kennis en onderzoek, zo blijven we scherp en verbeteren we elkaar. Maar waar ik bang voor ben is dat discussies over kennis en onderzoek als excuus worden gebruikt om het geweld tegen vouwen zelf te bagatelliseren. Dat er een defensief mechanisme ontstaat om de positie van vrouwen niet verder te versterken. Zoals met de tegenreactie op de #MeToo beweging de manosphere in de schijnwerpers kwam te staan.

Ik hoop dat een beweging uitblijft die terug verlangt naar de term ‘gezinsdrama’, om de schuld van ”de man” als categorie in een ander perspectief te plaatsen. Niet het perspectief van dader en slachtoffer, zoals Monckton Smith zo duidelijk laat zien, maar in een perspectief waarin de dader zelf ook slachtoffer wordt van de dynamiek in een relatie en tot een moord overgaat die hij zelf ook niet zou hebben gewild. Want dat is gewoon een valse voorstelling van zaken.