De verkiezingscampagne, een vrolijke tijd

Persoonlijk heb ik de campagne voor de Tweede Kamerverkiezingen ervaren als een vrolijke tijd. Dat heeft alles te maken met mijn eigen politieke geschiedenis. Ik ben al bijna een halve eeuw lid van het CDA (inclusief z’n voorgangers). De sleet kwam er in 2010 in, met de beruchte omarming van het gedoogpact met de PVV. Ik was al jaren niet meer politiek actief, maar ging naar het congres in Arnhem toe om een tegenstem uit te brengen. Vergeefs, zoals bekend. Met 68% tegen 32% steunde het congres de ‘samenwerking’. Het werd geen moment een echte samenwerking. De PVV neemt en neemt en neemt en geeft niets. We kennen het patroon inmiddels goed uit het trumpisme. De loyaliteit is volkomen eenzijdig. Het CDA werd ontwricht en dat staat ook de nieuwe partners van de PVV te wachten (als het tot een coalitie komt). In het CDA vertrok de generatie van 2010 na de val van het kabinet in 2012 met stille trom, maar het trauma werd niet besproken. Je kreeg een boze blik als je er over begon. Het CDA verkeerde 11 jaar lang in een geforceerde zwijgcultuur. VVD-man Ed Nijpels zei het recent nog eens: ‘Een partijlidmaatschap is verschrikkelijk. Je komt nog sneller van een huwelijk af dan van een partij’. 

En nu heeft de kiezer het CDA van de ballast verlost. Met de komst van Henri Bontenbal is schoon schip gemaakt. De ‘ssst-roepers’, de ‘het-land-moet-toch-geregeerd-worden-zeggers’, ze zijn weg. Overgebleven zijn de mensen met inhoud en humor. Opvallend vaak jongeren, die wel zin hebben in de vrijheid van een kleine partij. Ik word niet meer actief, maar ik geloof de berichten dat de sfeer in het CDA beter is dan in jaren. Wellicht komt met het nee van Bontenbal tegen de PVV de tijd van piketpaaltjes terug, dat compacte setje principes waaraan je je kunt vasthouden als je het even niet meer weet.
Een voorbeeld uit mijn eigen geschiedenis. Ook in mijn jonge jaren – de jaren 1970 – was er euroscepsis. Europa was – net als nu – een ongrijpbaar en technisch moeilijk te doorgronden construct. Dat was nog ver voor de Europese Unie en de euro. En politici kwamen – net als nu – in hun discours niet verder dan het spreekwoordelijke pakje boter: de prijs daarvan werd in Brussel bepaald. Zal wel.

Ik zat een keer onder het gehoor van een jonge Duitser, een politicus, Mitglied des Bundestages. Ik stelde hem ‘de Europavraag’. Hij antwoordde: ‘Over het waarom van Europa zijn boekenkasten volgeschreven. Als Duitser heb ik maar één antwoord: om oorlog te voorkomen. “Und all das sonstiges ist Technik’”.

Kijk, dat soort piketpaaltjes. Zo komen we verder.

Gerelateerde artikelen

Een wachtkamer in de woestijn?

Een wachtkamer in de Afrikaanse woestijn? De opa van mijn echtgenote is in 1900 geboren. Hij verdiende zijn brood met de handel in olie. Niet wat we daar tegenwoordig onder verstaan – [...]

Drukwerk slaat terug!

Drukwerk slaat terug! Ik ben nogal een boekenmens. Huis en kantoor staan er vol mee. Voor een deel is dat zoals ik ben. Ergens moeten wachten zonder iets fatsoenlijks te lezen te [...]

Middenklasse, bubbel of basis?

Middenklasse, bubbel of basis? Ik zit in de kappersstoel. De kapper introduceert een jonge knul, die stage bij hem loopt. De knul wil iets met bitcoins doen en wil mij een cijferopstelling [...]

Column: Draden over de planeet

Column: Draden over de planeet Een biografische column, deze keer. Over politiek, van Chili naar Groningen, naar Leiden. Met een verrassende twist aan het eind. Toen lang geleden in mijn tienerjaren mijn [...]

Meer artikelen

Waar zijn alle meisjes heen?

Waar zijn alle meisjes heen?: Mannen- en vrouwensteden na de verkiezingen Door Aart van Bochove In India is de opmars van vrouwen goed te zien. Ze gaan massaal de straat op om [...]

Een wachtkamer in de woestijn?

Een wachtkamer in de Afrikaanse woestijn? De opa van mijn echtgenote is in 1900 geboren. Hij verdiende zijn brood met de handel in olie. Niet wat we daar tegenwoordig onder verstaan – [...]

Verbeeldingskracht in Deurne

Verbeeldingskracht in Deurne Deurne start per 1 januari met een Ondernemersfonds. In een eerdere nieuwsbrief deelden we al de toegift die Rob op persoonlijke titel schreef over ‘zijn dorp’. Het ambitieniveau in Deurne [...]

Neem contact op

Neem contact met ons op via bijgaande contactgegevens. Wij komen spoedig met een reactie.

Inschrijven voor onze nieuwsbrief: