My life in Chatsworth

De Nederlanse versie is onderaan het artikel te vinden

I never thought I would ever write an article about my own life. Like me! People are actually going to read and know who wrote it. That’s crazy, right? But maybe that is the point, to pause for a second, reflect, and just tell a bit of my story even if it is not written perfectly.

When I think of Chatsworth, the first image that comes to mind is diversity. As this self-development was intended for a variety of nationalities to live here.

When I think of Chatsworth, the first sound that comes up is the sound of animals. As you would like to know, before Chatsworth, precisely Silvertown, became a self-develop settlement, it used to be huge farmland owned by white Afrikaner farmers after it was sold to two ladies with great vision for the land. A place where different types of animals scattered the land, were cared for while the farmers planted their crops.

Now greater Chatsworth is divided into five parts of a small residential communities, community based and filled with tranquillity. This place gives a feeling of semi-rural lifestyle due to the farmland surroundings and the average lifestyle, depending on how people lived and their working class status.

The moment I arrived, I was overwhelmed by a quiet sense of relief. After so many years of eagerness of finally calling a place your property, gaining the rights to control the use of the property, giving a sense of freedom, a place no one can take away.

Also knowing the landlord and I share DNA. Technically, I do not own the property; I just live here like inherited peace.

And that how it meant home.

Although places can somehow feel familiar, Chatsworth (Silvertown) felt quite different to me because the place I used to live was much busier and easier to get around in Cape Town. In contrast, in Chatsworth, the main access to other residential communities, cities, and workplace is a rural connector road from the N7, which makes the closest city is Malmesbury. Maitland, by the way, where I used to live, is pretty practical. In other words, it is quite easy to commute. Again, living there can get you almost anywhere in Cape Town quickly.

When it comes to being a working dass, Chatsworth does not have a strong presence as Maitland. Instead, you will see a lot of small informal businesses e.g: Spaza shops, informal trades and the only small grocery store “Usare Ekasi Store” (part of the broader chain associated with Shoprite Brand supermarkets). This store likely employs around four to six people, covering the roles of a manager, cashier, merchandiser, cleaner, and a security, providing a modest source of local employment. Unlike Maitland, which has a wide variety of companies, businesses, and industries that an hire many employees, making it a huge service industry.

Lastly, when it comes to affordable housing, such as single – story or/and rentals and tuition fees, Malmesbury are far more affordable than Cape Town suburbs. A typical two bedroom rental home in Cape Town are roughly R 10 000 to R13 000 per month (533- 693 euros), while the same homes in Malmesbury are much cheaper. Ranging roughly at R 5000 to R 7000 per month (266 -373 euros), making it far more accessible for working class families like mine.

Moving to a new place was a big change:

Socially, meeting the people was not hard at all. They were super nice and always greeted me. I had to greet the elders first – African rules, but thankfully, most did not throw the death stare.

But making actual friends here? That is a whole different story. I spent most of my time at home, and even when I went out, it was quite hard to find people who liked me and thought like me; it felt like living in two different worlds.
The friends I did make here were mostly from high school. Now that we all have matriculated and everyone is doing their own thing, our chats mostly happen on WhatsApp, and sometimes even that feels like a full time job.

Emotionally, I was a nervous mess, overthinking everything and scared that I might actually regret living here. But the truth? I did not have a choice. I has completely at my parents mercy, so had to live here whether I liked it or not.

Practically, it was a bit of a dusty chaos, and it was peaceful. Boxes and luggage were everywhere, with mattresses thrown around like we had survived a storm. That same night, we crashed at a family friend’s place, leaving most of the luggage behind.
When I first heard about this place, as described by my father, I imagined it to be a place full of different types of animals, wild and domestic, living freely in open land while the resident lived elsewhere. I imagined endless farmlands, maybe cows lazily grazing, the air heavy with the strong aroma of farm life and rural scents. I imagined the people being mean and grumpy, struggling with low self-esteem because the area seemed more like a countryside suburb where life feels limited. Litte did I know, I was overthinking it. I thought it was some huge, complicated situation, but honestly, it was really just… not that deep.

What set me apart was not my background, but the way I speak. My accent, grammar, and pronunciation made teachers and classmates constantly ask where I came from. Some laughed, some were fascinated, and teachers often asked me to read aloud. My voice had a spotlight all of its own.

Then came the labels. I was called a “coconut”, black on the outside, white on the inside, because apparently the way I thought and solved problems did not match their expectations of ” blackness”. On top of that, I was a Congolese who didn’t speak Swahili or French. My Language, “Lingala”, shocked and fascinated them in many ways.

And yet the weirdest part? People told me I did not “seem” Congolese. I was not the so called loud, energetic or dancer, waist moving stereotype they imagined and so I did not fit. Sometimes it stung, sometimes it made me laugh.

But really, I was still me: a version of Congolese shaped by different experiences, languages, and moments and no checklist could ever contain that.

Ik had nooit gedacht dat ik ooit een artikel over mijn eigen leven zou schrijven. Over mezelf! Mensen gaan het echt lezen en weten wie het geschreven heeft. Dat is toch gek, of niet? Maar misschien is dat juist het punt: even pauzeren, reflecteren en een stukje van mijn verhaal vertellen, ook al is het niet perfect geschreven.
Als ik aan Chatsworth denk, is het eerste beeld dat in me opkomt diversiteit. Deze ontwikkeling was bedoeld als een plek waar mensen van verschillende nationaliteiten konden wonen.

Als ik aan Chatsworth denk, is het eerste geluid dat ik hoor het geluid van dieren. Je moet weten, voordat Chatsworth, eigenlijk Silvertown, een zelf ontwikkel plek werd, was het een uitgestrekt stuk landbouwgrond dat eigendom was van witte Afrikanerboeren. Later werd het verkocht aan twee vrouwen met een grote visie voor het land. Een plek waar verschillende soorten dieren over het land verspreid leefden en verzorgd werden, terwijl de boeren hun gewassen plantten.

Chatsworth is nu verdeeld in vijf kleine woongemeenschappen, gemeenschapsgericht en gevuld met rust. De plek geeft een gevoel van een semi-landelijke levensstijl door de omliggende boerderijen en de gemiddelde levensstandaard, afhankelijk van hoe mensen leefden en hun arbeidersklasse-achtergrond.
Op het moment dat ik aankwam, werd ik overspoeld door een stille opluchting. Na zoveel jaren van verlangen om eindelijk een plek je eigen eigendom te mogen noemen, de rechten te hebben om het gebruik ervan te bepalen, dat geeft een gevoel van vrijheid, een plek die niemand je kan afnemen.

Ook wetende dat de verhuurder en ik DNA delen. Technisch gezien bezit ik het huis niet; ik woon hier gewoon, alsof ik vrede heb geërfd.

En zo werd het thuis.

Hoewel plekken soms vertrouwd kunnen aanvoelen, voelde Chatsworth (Silvertown) heel anders voor mij, omdat de plek waar ik vroeger woonde veel drukker was en gemakkelijker Kaapstad kon komen. In Chatsworth daarentegen is de belangrijkste toegang tot andere woonwijken, steden en werkplekken een landelijke verbindingsweg vanaf de N7, waardoor Malmesbury de dichtstbijzijnde stad is. Maitland, waar ik vroeger woonde, is daarentegen erg praktisch. Met andere woorden: het is vrij gemakkelijk om je te verplaatsen. Wonen daar brengt je snel bijna overal in Kaapstad.

Als het gaat om een arbeidersklassegemeenschap, heeft Chatsworth niet zo’n sterke economische aanwezigheid als Maitland. In plaats daarvan zie je veel kleine informele bedrijven, zoals spaza-winkels, informele handelaren en de enige kleine supermarkt, “Usave Ekasi Store” (onderdeel van de bredere keten die verbonden is aan Shoprite-supermarkten). Deze winkel biedt werk aan zo’n vier tot zes mensen. Een manager, kassier, vakkenvuller, schoonmaker en beveiliger, en vormt zo een bescheiden bron van lokale werkgelegenheid. In tegenstelling tot Maitland, waar een grote verscheidenheid aan bedrijven en industrieën veel mensen in dienst nemen, waardoor het een grote dienstensector heeft.

Tot slot, wat betaalbare huisvesting betreft, zoals eengezinswoningen of huurwoningen en studiekosten: Malmesbury is veel betaalbaarder dan de buitenwijken van Kaapstad. Een typische huurwoning met twee slaapkamers in Kaapstad kost ongeveer R10.000 tot R13.000 per maand (533–693 euro), terwijl vergelijkbare woningen in Malmesbury veel goedkoper zijn, ongeveer R5.000 tot R7.000 per maand (266–373 euro). Dat maakt het veel toegankelijker voor arbeidersgezinnen zoals het mijne.

Verhuizen naar een nieuwe plek was een grote verandering.

Sociaal gezien was het helemaal niet moeilijk om mensen te ontmoeten. Ze waren supervriendelijk en begroetten me altijd. Ik moest wel eerst de ouderen groeten, Afrikaanse regels, maar gelukkig wierpen de meesten me geen dodelijke blik toe.

Maar echte vrienden maken? Dat is een heel ander verhaal. Ik bracht het grootste deel van mijn tijd thuis door, en zelfs als ik naar buiten ging, was het moeilijk om mensen te vinden die me leuk vonden en hetzelfde dachten als ik. Het voelde alsof ik in twee verschillende werelden leefde.

De vrienden die ik hier maakte, kende ik vooral van de middelbare school. Nu we allemaal ons diploma hebben en iedereen zijn eigen weg gaat, praten we meestal via WhatsApp, en soms voelt zelfs dat als een fulltimebaan.

Emotioneel was ik een zenuwachtig wrak. Ik dacht overal te veel over na en was bang dat ik er spijt van zou krijgen hier te wonen. Maar de waarheid? Ik had geen keuze. Ik was volledig overgeleverd aan mijn ouders, dus ik moest hier wonen, of ik het nu leuk vond of niet.

Praktisch gezien was het een stoffige chaos, maar ook vredig. Dozen en koffers lagen overal, matrassen verspreid alsof we een storm hadden overleefd. Diezelfde nacht sliepen we bij een familievriend en lieten we het meeste van onze bagage achter.

Toen ik voor het eerst over deze plek hoorde, zoals mijn vader het beschreef, stelde ik me een plaats voor vol verschillende soorten dieren, wild en tam, die vrij leefden op open land terwijl de bewoners ergens anders woonden. Ik zag eindeloze akkers voor me, misschien koeien die lui graasden, de lucht zwaar van de sterke geur van het boerenleven en landelijke aroma’s. Ik stelde me voor dat de mensen gemeen en chagrijnig waren, worstelend met een laag zelfbeeld omdat het gebied meer leek op een plattelandsvoorstad waar het leven beperkt aanvoelt. Wat wist ik toen? Ik dacht er veel te diep over na. Ik maakte er een enorme, ingewikkelde situatie van, maar eerlijk gezegd was het gewoon… niet zo spannend.

Wat mij onderscheidde was niet mijn achtergrond, maar de manier waarop ik spreek. Mijn accent, grammatica en uitspraak zorgden ervoor dat leraren en klasgenoten me voortdurend vroegen waar ik vandaan kwam. Sommigen lachten, anderen waren gefascineerd, en leraren vroegen me vaak om hardop te lezen. Mijn stem had een eigen schijnwerper.

Toen kwamen de labels. Ik werd een “kokosnoot” genoemd, zwart van buiten, wit van binnen, omdat de manier waarop ik dacht en problemen oploste blijkbaar niet paste bij hun verwachtingen van “zwartheid”. Bovendien was ik Congolees en sprak ik geen Swahili of Frans. Mijn taal, Lingala, schokkeerde en fascineerde hen op veel manieren.

En toch wat was het vreemdste? Mensen zeiden dat ik niet “Congolees leek”. Ik was niet het zogenaamd luidruchtige, energieke, heupwiegende dansstereotype dat zij zich voorstelden, en dus paste ik niet in dat plaatje. Soms deed het pijn, soms moest ik erom lachen.

Maar eigenlijk was ik nog steeds gewoon mezelf: een versie van Congolees-zijn gevormd door verschillende ervaringen, talen en momenten, en geen enkele checklist kan dat ooit volledig omvatten.